piątek, 22 marca 2013

Rozdział 9

Po spotkaniu u lekarza,poszłyśmy z mamą na shake'a.Właśnie stałyśmy przy kasie kiedy ktoś popukał mnie w ramie.Kiedy się odwróciłam zobaczyłam Auror'e
-Pigi!Co ty tutaj robisz?
-Przyszłam na Shake'a a ty nie jesteś na wizycie w szpitalu?-zapytała się zaciekawiona.
-Przed chwilą właśnie wyszłyśmy-powiedziałam z uśmiechem.
-Cześć Aurora!Miałaś dzisiaj przyjść do Lily prawda?Chodź to podjedziemy samochodem do domu.-powiedziała mama.
-Dzień Dobry proszę pani!Z chęcią pojadę z wami jeśli to nie problem...-powiedziała z uśmiechem wymalowanym na twarzy.We trzy z naszymi shake'ami ruszyłyśmy w stronę auta mojej mamy.Kiedy już do niego weszłyśmy mama ruszyła,a Pigi zaczęła rozmowę na temat niespodzianki urodzinowej dla Alice.Miałyśmy kilka pomysłów,musiałyśmy powiadomić drużynę i rodziców Ally.Po pół-godzinie  dojechałyśmy do domu była godzina 12:30.Hmmm...Jednak trochę nam zeszło w tym szpitalu ale dobra tam.Weszłyśmy do domu,kiedy weszłyśmy do salonu zobaczyłyśmy całą rodzinkę Direction nie wliczając w to babci i dziadka którzy jak twierdzi mama wyszli na spacer.Mandy kiedy mnie zobaczyła zaczęła (lekko się połyskając) iść w moją stronę.
-Lilo!-czym spowodowała że każdy odwrócił głowę w naszą stronę.
-Cześć Malutka!Co tam?-zapytałam się jednocześnie biorąc ją na ręce.
-Nić.ujać scem!*
-Dobrze za niedługo pójdziemy,a teraz zobacz kto ze mną jest-i wskazałam na Auri.Mandy na jej widok oczy się zaświeciły.Moja siostra uwielbiała być z moimi przyjaciółkami.One zawszę się z nią bawiły i bardzo ją pokochały.
-Pigi!-krzyknęła i wyciągnęła swoje małe rączki w jej stronę,ta ją wzięła i przytuliła.
-Cześć Mandy!Dzień Dobry!-powiedziała w stronę reszty rodziny.
-Cześć!
-Hej!
-Dobry,dobry!
-Hey!Co tam?-padły pytania w tym samym czasie.Na co się zaśmiałyśmy.Mama weszła do salonu i usiadła obok taty,który objął ramieniem.
-Dziękuje wszystko dobrze!
-A co cię do nas sprowadza?-zapytał się Niall.
-Przyszłam zaplanować urodzinową niespodziankę dla Alice razem z Lily-odpowiedziała uprzejmie Pigi.
-Ooo!Jakbyście potrzebowały pomocy czy rady to prosto do mnie!-Krzyknęła Perrs.
-Dobrze będziemy pamiętać!Ok Pigi.Idę się przebrać i zaraz zejdę na dół ok?
-Ok a ja w tym czasie pobawię się z Mandy!
Pobiegłam na górę i przebrałam się. Z tego powodu że zrobiło się cieplej pomyślałam że wyjdziemy do ogrodu i się pobawimy z Mandy no i zaplanujemy urodziny.Kiedy zeszłam na dół w salonie zobaczyłam jak Aurora i Mandy bawią się klockami.Zauważyłam że Mandy miała zmienione ubranko na sukienkę.
-Chodź Pigi!Idziemy do ogrodu-powiedziałam biorąc Mandy na ręce.
-Ok-powiedziała Aurora wstając.Wyszłyśmy na ogród.Puściłam Mendy sobie pobiegała, a ja z Pigi usiadłyśmy przy stoliku żeby wszystko obgadać.Po dwóch godzinach doszłyśmy do porozumienia w sprawie imprezy,został nam tylko prezent.Była godzina 14:13 więc miałyśmy jeszcze czas na zakupy.Razem z Mandy wróciłyśmy do domu.W salonie przywitali mnie wszyscy oprócz moich rodziców którzy aktualnie byli w kuchni.
-I co?Wymyśliłyście coś?-zapytał się Harry.
-Taa...Można tak powiedzieć.Chcemy iść teraz na zakupy i kupić jej prezent.Dlatego właśnie w tym momencie idę spytać się mamy czy mogę wyjść...-powiedziałam powoli jakbym mówiła do dziecka za co dostałam poduszką w głowę.Zaśmiałam się i popędziłam do kuchni.
-Mamo...Mogę iść z Auror'ą na zakupy?Bo musimy kupić prezent dla Alice!-powiedziałam do mamy.Tata tylko się nam przyglądał mieszając w garnku.
-Dobrze tylko nie wróć za późno ok?
-Dobrze!Dziękuje!-rzuciłam się by ją uściskać i popędziłam do Aurory która czekała na mnie w salonie.
-Możemy iść tylko pójdę na górę po jakąś bluzę ok?
-Ok-i popędziłam na górę do mojego pokoju i wzięłam pierwszą lepszą bluzę i zbiegłam na dół.Razem z Pigi wyszłyśmy i poszłyśmy do najbliższego centrum handlowego.Chodziłyśmy tak przez godzinę kiedy znalazłyśmy odpowiedni prezent.Którym był wisiorek z jej imieniem i bransoletki dla naszej trójki. Wszystko zostało ładnie zapakowane.Musiałyśmy jeszcze ustalić z rodzicami Alice kto kupuje tort i inne duperele.Wszystko idzie jak na razie dobrze.W przyszłym tygodniu mamy zawody taneczne i trening piłki nożnej,potem urodziny Ally,impreza niespodzianka.Mam nadzieje że wszystko pójdzie dobrze...








~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
 *Nic.Bujać chcę!

Mam nadzieje że się podoba...Sorry że nie pisałam ale nie miałam pomysłu co pisać...Wiem że ten rozdział nie należy do długich ale Ok.
Pozdrawiam
SLDN <3

niedziela, 17 marca 2013

Rozdział 8

Kiedy spojrzałam na ekran zobaczyłam że dzwoni Aurora.Przeprosiłam rodzinę Direction i wstałam od stołu.Poszłam do salonu i odebrałam połączenie.
-Halo?
-Cześć Lily!!!-wydarła się Ari.
-Cześć!Nie krzycz tak bo ogłuchnę!!!-wydarłam się tak samo jak ona,obie się zaśmiałyśmy.
-Więc w jakie sprawie do mnie dzwonisz?-zapytałam się zaciekawiona.
-A więc wiesz że Ally ma nie długo urodziny które wypadają nam akurat w dniu konkursu tanecznego...-zaczęła smutno Ari.Taa...Konkurs.Tak prawdę mówiąc to o nim zapomniałam.Musimy się spotkać i potrenować jak chcemy wygrać.
-No i co zrobimy?-zapytałam się i w tym samym czasie usiadłam na kanapie-Musimy kupić jej jakiś prezent,chociaż najlepszym prezentem dla niej była by wygrana i kwalifikacja do następnych zawodów w końcu robimy to dla niej nie?
-No racja.Ale może zrobimy imprezę niespodziankę?Po zawodach?U mnie w domu?
-To nie jest taki zły pomysł Pigi!-zgodziłam się z nią.Każda z nas ma swoją ksywę.Aurora-Pigi  ,Alice-Pyśka,Ja-Żeluś.Byłyśmy jeszcze małe kiedy je wymyślałyśmy.Czego można oczekiwać od 4/5 letniego dziecka?
-A co jej kupimy?-zapytała się Ari.
-Nie mam pojęcia...
-Może wpadnę do ciebie i pomyślimy razem?
-Tak to dobry pomysł.Może pójdziemy na spacer z Mandy?Dobra.Jeszcze zobaczymy.Ok.To SeeYa Pigi!
-See Ya Żeluś!!!-jeszcze się zaśmiałyśmy i rozłączyłyśmy się.Poszłam z powrotem do kuchni gzie wszyscy nadal jedli śniadanie.Usiadłam i zaczęłam dokańczać moje śniadanie.
-Mamo...
-Tak?
-Może Aurora dzisiaj do nas przyjść?-zapytałam się
-Może tylko pamiętaj że jedziemy do szpitala za niedługo...-no tak.Zapomniałam.Szpital.Fujjj...
-Zapomniałam...Zadzwonię i powiem jej że jak wrócimy ze szpitala to może wpaść ok?A tak na marginesie to musimy tam jechać...
-Tak Musimy!!!-podniosła mama głos,myśląc pewnie że zacznę się stawiać.
-Okay...Spokojnie...Tylko się spytałam.Nie trzeba się od razu unosić-powiedziałam z uśmiechem,mama widząc to rzuciła we mnie skórką od chleba.Na co się tylko zaśmiałam.
-Ale masz dzisiaj dobry humor-zauważył Ed.
-No a czemu niby miała bym mieć zły?Czy to źle?
-Nie.Nawet bardzo dobrze.Cieszymy się że jesteś w humorze-powiedział wuj.Liam.W odpowiedzi tylko się uśmiechnęłam.
-Lilo...-już wiedziała kto do mnie mówi.Tylko jedna osoba w domu tak mnie nazywa.
-Tak Mandy?
-oć śe awic-powiedziała mała.
-Zjadłaś śniadanie?
-Neee...
-To dokończ i pójdziemy się bawić ok?-zapytałam się jej.Z niechęcią ale zrobiła to o co prosiłam.Miałam już iść z małą do pokoju się bawić ale zatrzymała mnie mama.
-To co jedziemy do szpitala?
-Miałam właśnie bawić się z Mandy...
-To pobawicie się później...
-No dobrze...-powiedziałam nie chętnie i zaczęłam się ubierać do szpitala.Mandy smutna usiadła na schodkach i się mi przyglądała.Podeszłam do niej i ukucnęłam przy niej.
-Przepraszam że nie możemy się pobawić ale kiedy wrócę to pójdziemy do ogrodu o pobawimy się we wszystkie zabawy jakie będziesz chciała.Dobrze?-zapytałam się
-Obrze...-i mnie przytuliła.Akurat do holu wszedł tata,stał tam i na nas patrzył.Po chwili Mandy się ode mnie odczepiła.Uśmiechnęłyśmy się do siebie,i mała pobiegła do taty.On wziął ją na ręce a ja wstałam na  równe nogi.Po chwili na dól zeszła mama,ubrała buty i już byłyśmy gotowe żeby iść.
-Dobra.To my idziemy.Niedługo wrócimy.Pa!-podeszła do taty i ucałowała do w policzek tak samo małą Mandy.Ja tylko im pomachałam,nie byłam gotowa na nic więcej.Skoczyłam do kuchni pożegnać się z rodzinką Direction.
-Ok.My już lecimy.Do zobaczenia!-powiedziałam w ich stronę.
-Cześć!
-Pa!
-Yo!
-Do zobaczenia później!
I razem z mamą wyszłyśmy z domu.Poszłyśmy do garażu,gdzie wsiadłyśmy do samochodu i odjechałyśmy.Po drodze słuchałyśmy muzyki.Kiedy dotarłyśmy do szpitala ciarki przeszły mi po plecach.Bleeeh!Weszłyśmy do szpitala.Podeszłyśmy do rejestracji i zostałyśmy skierowane do Dr.Lubelskiego.Kiedy weszłyśmy on pobrał mi krew.Fujjj...I powiedział że muszę jeszcze trochę pochodzić z usztywnieniem.Nie ma tego złego,co by na dobre nie wyszło.Prawda?

sobota, 16 marca 2013

Rozdział 7

Następnego dnia obudziłam się o godzinie 5:30.Nie widząc co robić włączyłam TV,nie znalazłam nic ciekawego więc włączyłam polski kanał.Leciały właśnie powtórki "Rodzinka.pl".Moim ulubionym aktorem jest Kacper.Kocham jego śmiech.Biodro trochę bolało ale było lepiej niż wczoraj.Nagle usłyszałam jak ktoś schodzi po schodach więc odwróciłam się żeby sprawdzić kto to i ujrzałam dziadka.
-Cześć skarbie.Już nie śpisz?-zapytał się dziadek
-Nie obudziłam się-posłałam mu lekki uśmiech.
-Zrobić ci śniadanie?-zapytał dziadek z kuchni.On wiedział że nie przepadam jadać śniadań ale wciskam w siebie .
-Nie dziękuje!
Dziadek po chwili wrócił i usiadł na fotelu i razem oglądaliśmy Rodzinkę.pl.Nim się zorientowaliśmy minęła godzina 8.Śmialiśmy się właśnie ze śmiechu Kacperka kiedy zeszła mama z Mandy na rękach.
-Dzień Dobryyyy...-powiedziała ziewając mama.Mandy szczęśliwa pomachała do mnie i uśmiechnęła się słodko.
-Cześć Mamo!-powiedziałam w jej stronę z uśmiechem.
- Jak się czujesz?-zapytała się kładąc Mandy obok mnie na kanapie.
-Dobrze.Było by lepiej gdyby nie to że mam usztywnienie na biodrze.
-Może chcesz spróbować wstać?Wczoraj Dr.Lubelski powiedział że dzisiaj już możesz wstać-posłała mi uśmiech.Wstałam z kanapy i zrobiłam parę kroków,nie powiem biodro trochę bolało.Ale wszystko było lepsze od leżenia na kanapie.
-Super!-krzyknęłam zadowolona.
-Tylko nie chodź jednak za dużo,nie nadwyrężaj biodra ok?-powiedziała mama.
-Ok- i wyszłam z salonu.Ruszyłam w stronę schodów z zamiarem wejścia na górę ale moja mama już była przy mnie.
-Co mówiłam?Nie nadwyrężaj biodra!Po co chcesz iść na górę?
-No po ciuchy...-powiedziałam powoli.
Ok.Ja ci przyniosę coś...-powiedziała i już zniknęła na schodach.Nie wiedząc co robić poszłam z powrotem do salonu i usidłam na kanapie.Mandy zaraz wpakowała się mi na kolana i przytuliła.
-Lilo...-powiedziała
-Tak?
-Ysko obrze?*-zapytała się sepleniąc.
-Tak wszystko dobrze M-powiedziałam w jej stronę z uśmiechem.Dzisiaj była znowu ładna pogoda,jak na Londyn.Mama wróciła z moim ubraniem na dzisiaj.Poszłam do łazienki żeby się przebrać.Kiedy wróciłam zobaczyłam jak mama właśnie kończy robić śniadanie dla wszystkich.
-Za chwile skończę to zmienię ci opatrunki-powiedziała w moją stronę.Ciężko wzdychnęłam.Nie lubię opatrunków,krwi,pielęgniarek,lekarzy,strzykawek,wenflonów i reszty szpitalnych rzeczy.
-Trzeba ich wszystkich obudzić.Masz jakiś plan?-zapytał się dziadek
-A mam...Musisz mi tylko przynieść z mojego pokoju mikrofon,gitarę elektryczną i wzmacniacz-powiedziałam z wrednym uśmiechem.Dziadek poszedł do mnie do pokoju i po chwili wrócił z wymienionymi rzeczami.Podłączyłam gitarę do wzmacniacza,wzmacniacz do kina domowego no i jeszcze mikrofon.Mała Mandy siedziała na kanapie i śmiała.Lubiła kiedy grałam lub śpiewałam.Mama tylko patrzyła się na nas z uśmiechem za wysepki kuchennej.
-Ok.Na 3.1...2...3-i zaczęłam grać i śpiewać.Po chwili mama do mnie dołączyła.Ja,mama,Mandy i dziadek wariowaliśmy niesamowicie.Po chwili wszyscy zbiegli się do salonu i patrzeli na nas dziwnym wzrokiem kiedy skończyliśmy śpiewać i się wygłupiać poszliśmy zjeść śniadanie.Po czas śniadanie mój telefon zaczął dzwonić.Kiedy spojrzałam na ekran zobaczyłam.....

GŁOSUJEMY NA ONE DIRECTION!!!!

http://kidschoiceawards.co/vote/votenow.php
http://kidschoiceawards.co/vote/votenow.php
http://kidschoiceawards.co/vote/votenow.php
http://kidschoiceawards.co/vote/votenow.php
http://kidschoiceawards.co/vote/votenow.php

:D

wtorek, 12 marca 2013

Rozdział 6

-Leż spokojnie.Będzie bolało,ale tylko chwile-i już miał zaczynać kiedy go ztrzymałam
-Stop!!!-krzyknęłam-Niech wszyscy z tond wyjdą-powiedziałam hardo.Lekarz zaczął wypraszać ich z salonu, żadno nie chciało się ruszyć i protestowali.Biodro dawało o sobie znać,łzy stanęły mi w oczach.
-Proszę.Wyjdźcie z tond-wyszeptałam błagalnie,każdy po kolei wychodził aż został tata,mama i dziadek.
-Idźcie- powiedziałam w ich stronę.Żadno z nich się nie ruszyło-Dobra zostańcie i patrzeć jak mnie boli.Proszę Bardzo ja wam nie bronie.Ale później będziecie tego żałować.....
-Dobrze wychodzę-powiedział dziadek.Mama i tata zostali,spojrzałam na doktora błagalnie.
-Może tylko jedno z was zostać-powiedział doktor głosem nie znoszącym sprzeciwu.Mama i Tata spojrzeli na siebie.Po chwili tata westchnął.
-Dobrze ja wyjdę-powiedział i już go nie było.Mama za to ukucnęła przy łóżku i pogłaskała mnie po głowię.Doktor zaczął mi nastawiać biodro.
-AAAA!!!!!!!!-po chwili strasznie krzyczałam.Łzy mieszały się z kropelkami potu.Mama płakała razem ze mną.Po pół godzinie lekarz już skończył nastawiać i wsadził mnie w usztywnienie.W każdej chwili mogłam je zdjąć.Przy nakładaniu usztywnienia doktorek zaczął mi gratulować wytrzymałości mówił że normalnie dzieci w moim wieku mają ten zabieg przez prawie 3 godziny bo z bólu nie wytrzymują.
-A i jeszcze gratulacje z powodu meczu.Cudownie zagrałaś,a jak tam twoje żebra widziałem że trochę wymiotowałaś krwią więc myślę że dobrze będzie jak przyjdziesz na badania krwi ponieważ straciłaś jej strasznie dużo-powiedział poważnie doktor i zaczął się pakować-Będzie najlepiej jak nie wstaniesz z tej kanapy do jutra....
-Jak to?A co z myciem?I w ogóle resztą reszty?-zapytałam się a lekarz i mama chyba za bardzo mnie nie zrozumieli.
-Dzisiaj jednak nie będzie to możliwe,dopiero co założyłaś usztywnienie i zostałaś zszyta w nie których miejscach.
-Bartek.Zaopiekuje się nią-powiedziała moja mama.
-Ok.Przynieś jej coś na zmianę jej ciuch są całe podarte i poplamione krwią-mama kiwnęła głową na tak i wyszła z salonu po chwili wróciła z moją piżamą.Dr.Lubelski wyszedł a ja z pomocą mamy się przebrałam,byłam cała oblepiona potem i łzami.Na włosach miałam jeszcze krew.Mama wyjęła z szafki pod telewizorem poduszkę a z pod drugiej kanapy koc i mnie nim przykryła.
-Wszyscy czekają za drzwiami żeby się z tobą zobaczyć....Chcesz żeby weszli?-zapytała się mama.Pomyślałam że raz się żyje.
-Wpuść mamuś ich-powiedziałam słabo bo przez krzyk i płacz straciłam trochę siły.Mama podeszła do drzwi od salonu i je otworzyła i po chwili w pokoju po pojedynczo wpadli:Tata,dziadek,Zayn,Niall,Harry,Liam,Dan,Perrs,Jade,Ed i babcia z Mandy na rękach.Kiedy mnie zobaczyli to stanęli przerażeni w miejscu.
-Co aż tak źle wyglądam?-zapytałam się i cichutko zaśmiałam ale kiedy zobaczyłam że nikt inny się nie śmieje ja tez przestałam-Czyli jednak tak strasznie?
-Nie maleńka tylko chcemy wiedzieć jak to się stało powiedział Niall i ukucnął obok mnie na ziemi.Taaa....wujek Niall jest moim ojcem chrzestnym.To on nauczył mnie grać na gitarze i zaraził miłością do muzyki.
-Mamo opowiesz im co się stało?Ja nie mam siły-i posłałam jej lekki uśmiech.Mama zaczęła swoją opowieść a ja myślałam o tej dziewczynce którą uratowałam.Czy nic jej nie jest?To pytanie właśnie mnie korciło.Kiedy wybudziłam się ze swoich myśli usłyszałam jak mama opowiada jak wybiegłam na jezdnię żeby uratować dziewczynkę i sama zostałam potrącona.
-Siła odrzutu była tak duża że Lily wylądowała na pobliskim drzewie.I tak właśnie się skończyło.Mama dziewczynki zabrała ją do szpitala bez słowa podziękowania......-zakończyła mama.Kiedy spojrzałam na rodzinę Direction,wszystkie oczy(oprócz Perrs,Dan i Jade)były skierowane na mnie i mogłam w nich dostrzec podziw i w przypadku taty dumę.Niall który cały czas kucał przy mnie przytulił mnie ale bardzo delikatnie jakby bał się że mnie zmiażdży.
-Zachowałaś się bardzo odważnie.Nie wiem nawet czy któreś z nas zrobiło by to co ty.Jestem dumny że jesteś moją chrzestną córką.-powiedział Niall i łezka mu się zakręciła w oku.
-Wujek weź nie płacz bo nie ma o co-powiedziałam i otarłam łezkę z jego policzka.On w zamian się do mnie uśmiechnął.Było już późno więc mama poszła położyć Mandy spać.My wszyscy siedzieliśmy w salonie,znaczy ja leżałam i oglądałam jakiś durny horror z chłopakami kiedy dziewczyny poszły zrobić kolację.Szczerze to nie byłam głodna,nie jadłam nic od śniadania oprócz shake'a myślę że to może mieć coś związanego z wypadkiem ale mniejsza z tym.Kiedy dziewczyny weszły do salonu z kanapkami wszyscy się na nie rzucili jakby jedzenia nie widzieli przez rok.
-Masz córcia-powiedziała mama podając mi dwie kanapki.
-Ja dziękuje nie jestem głodna-powiedziałam z lekkim uśmiechem na ustach.
-Przecież nic nie jadłaś od śniadania!!!Musisz coś jeść!!!
-Ale ja nie mam ochoty na jedzenie!
-No to może się czegoś napijesz?Czekolada?
-Jak muszę-i już nie było mojej mamy,dzięki temu że salon był połączony z kuchnią widziałam jak się krząta po kuchni.Wróciła z moim ulubionym kubkiem który dostałam od Niall'a na gwiazdkę.Podała mi go z uśmiechem,kiedy piłam czekoladę robiło mi się cieplej i cieplej aż zasnęłam z moim kubkiem na klatce piersiowej.Jedyne co usłyszałam było "Dobranoc słoneczko"i poczułam jak ktoś całuje mnie w czoło.Po chwili zorientowałam się że był to tata!!!!Wziął kubek ode mnie i zgasił światło w salonie to było ostatnie co zapamiętałam bo oddałam się w objęcia Morfeusza.....

poniedziałek, 11 marca 2013

Rozdział 5

-A więc tak........-Zaczęła mama ale znowu przerwał jej dzwonek do drzwi,poszła więc otworzyć.
-Ok.Lily wiesz teraz będę musiał zszyć ranę na brzuchu a później będę musiał obejrzeć twoje plecy i biodro.Rozepnij bluzę i podwiń koszulkę-powiedział doktor.Zrobiłam to co kazał z pomocą dziadka.Kiedy zdjęłam bluzę,zobaczyłam plamę krwi na mojej koszulce.
-Ughhh....-jęknęłam niezadowolona.Tata myśląc że to z bólu podbiegł do mnie i chciał chyba coś powiedzieć ale ja szybko odwróciłam wzrok.
-Dlaczego to robisz?-zapytał się Dr.Lubelski w ojczystym języku.
-Długa i nie przyjemna dla mnie historia.-on pokiwał głową w znaku zrozumienia.Po chwili do salonu weszła zdenerwowana mama.
-Co się stał...Auććć!!!!-krzyknęłam na doktorka który przemywał mi ranę,on na to lekko się zaśmiał.
-Nic kochanie.Nie martw się do twojego taty-powiedziała,a wcześniej wymieniony spojrzał na nią z zaskoczeniem-Twoja cudowna przyjaciółeczka przyszła-i w tej chwili do salonu wszedł pustak czt.Melody.Dr.Lubelski też się śmiał po nosem.Mandy kiedy usłyszała pustaka zaczęła płakać.Mama wzięła ją od babci i zaczęła uspokajać ale nic nie pomagało.
-Lilo...-wychlipała mała wyciągając rączki w moją strone.
-Mamo daj ją tu bok mnie-powiedziałam i poklepałam miejsce obok siebie.Mama posłusznie położyła małą obok mnie a ona się we mnie wtuliła tak że nie przeszkadzała doktorowi w jego pracy.
-Boże....Ledwo weszła do domu i już straszy dzieci...-powiedziałam po polsku i mama,babcia,dziadek i doktorek wybuchli śmiechem,ja po chwili też się trochę śmiałam ale szycie brzucha mi to trochę uniemożliwiało.Reszta patrzyła się na nas zdezorientowana.Mandy jeszcze trochę płacząc,dalej wtulała się we mnie.
-Witaj Melody!Co cię tutaj sprowadza?-zapytał się uprzejmie tata.
-Przyszła się spytać czy nie wyjedziemy gdzieś i pogadamy?
-Nie raczej nie.Moja córka miała wypadek dlatego z nią zostanę-powiedział w jej stronę.
-Ojjj....Małe dziecko potrzebuje opieki?-zapytała się mnie podchodząc do kanapy-Uderzyło się w paluszek?-zapytała z kpiną.Mandy słysząc jej głos zaczęła jeszcze bardziej płakać i mocniej się we mnie wtuliła-I weź zamknij ryj tego bachora-powiedziała z pogardą.Byłam wdzięczna doktorowi że już skończył zszywać ranę na brzuchu.Wstałam z lekkim utrudnieniem i stanęłam twarzą twarz z barbie.
-Po pierwsze:Zamknąć ryj to możesz tylko ty,ponieważ jako jedyna taki o posiadasz.Po drugie:Nie potrzebuje żeby on został i patrzył jak mnie szyją.Po trzecie:Kiedy mówisz mów w inną stronę bo ci jedzie.Po czwarte:Masz japę jak Gargamel.Po piąte:Zamknij japę bo dziecko płacze-powiedziałam w jej stronę.Ona zdenerwowana podniosła na mnie rękę i już miała uderzyć kiedy ktoś złapał jej dłoń.Kiedy się odsunęła zobaczyłam tam mojego tatę.
-Nigdy.Ale to nigdy.Nie podnoś ręki na moje dzieci.Jasne?
-Louis...Ale to nie było tak.Ona mnie sprowokowała...-próbowała się wykręcić Blondi.
-Przecież stałem tu i wszystko słyszałem.Moja córka nie powiedziała nic nie godnego uwagi.Wszystko co padło z jej ust o tobie było 100% prawdą.A teraz opuść mój dom-nigdy nie widziałam taty tak poważnego.
-Ale.....
-Nie ma żadnego "ale"Przez ciebie straciłem zaufanie mojej żony.Mojej córki też i do tego zawiodłem je w ich dniu.Nigdy sobie tego nie wybaczę-powiedział w jej stronę z pogardą.
-Nie moja wina że wolałeś mnie od głupiego meczu swojej córki.
-Głupia to ty jesteś-warknęłam w jej stronę z powrotem kładąc się na kanapie i przytulając płaczącą Mandy.
-Wyjdź z mojego domu-warknął mój tata.
-Ale....
-WYJDŹ!!!TERAZ!!!-wykrzyczał zdenerwowany a Mandy zaczęła jeszcze głośniej łkać.
-Aaaa...kotki dwa.Szaro-bure,szaro-bure obydwa.Ach śpij bo nocą kiedy gwiazdki się na niebie złocą....-zanuciłam jej polską kołysankę.Uspokoiła się trochę,i chyba nawet zasnęła.
-Dobra mała.Musisz się położyć na swoim zdrowym boku a ja spróbuje wstawić ci biodro.Okay?-zapytał się doktor kiedy żywa lalka barbie wyszła z naszego domu.Tata podszedł i wziął Mandy ode mnie.Zrobiłam to co lekarz kazał.Na zagłówku kanapy usidła mama i głaskała mnie po głowię.Wszyscy wpatrywali się teraz w doktor który szykował się do roboty......